De Waanzinnige Pitch van Zach

By | december 10, 2013

Het gebeurt niet vaak dat Tiger Woods de laatste ronde in gaat met de leiding in handen maar niet wint, maar dit jaar tijdens de Northwestern Mutual World Challenge gebeurde het op spectaculaire wijze.

Op de laatste hole stonden Tiger Woods en Zach Johnson gezamenlijk aan de leiding. Tiger sloeg zijn tweede bal in de bunker naast de green en het leek ‘voordeel’ te gaan worden voor Zach Johnson. Toen echter sloeg Johnson een nog slechtere bal en eindigde in de waterhindernis voor de green.

Als toevoeging op regel 26-1 was er een extra dropzone op ongeveer 58 yards van de vlag waar Johnson gebruik van maakte en zijn bal voor 3 dropte. Dit is wat er toen gebeurde.

Uiteindelijk maakte Woods ook zijn par vanuit de bunker en eindigde het toernooi in een play-off. Johnson maakte op de eerste hole een wat ‘saaiere’ par dan tijdens de 72ste hole, door zijn tweede slag op de green te slaan en een twee-putt te maken. Toch was dit voor Johnson uiteindelijk genoeg om het toernooi, waarvan Woods de gastheer is, te winnen, omdat Woods zijn bal weer in de bunker naast de green sloeg en deze keer niet zijn up-and-down kon maken.

Dat Zach Johnson zijn pitch in de hole sloeg was natuurlijk enorm spectaculair en de kans dat dit gebeurt is niet heel erg groot. Wel is het duidelijk als we kijken naar een aantal statistieken, dat hij een van de beste spelers ter wereld is met een wedge in zijn handen.

Johnson won in 2007 The Masters op Augusta, waar hij op de 16 par-5’en die week 11 birdies maakte. Hierbij sloeg hij geen enkele keer met zijn tweede slag naar de green, wat de meeste spelers wel deden. In plaats daarvan vertrouwde hij op zijn wedges, legde hij elke keer zijn tweede slag op zijn favoriete wedge-afstanden en won hij zijn eerste Major. In 2013 was hij met 20 pitches van tussen de 50 en 75 yards 5 onder par. Hij sloeg deze ballen gemiddeld 3,25 meter van de hole.

Uiteraard heeft Zach Johnson enorm veel talent, maar de oorsprong van zijn reputatie als een geweldige wedge-speler ligt in hard en slim werken. In januari 2012 heb ik samen met enkele collega-professionals de coach van Zach Johnson, Mike Bender, in Florida bezocht. Mike wordt al jaren, vooral door andere golfcoaches, gerekend tot de top-10 topcoaches van Amerika, wat blijkt uit de ranglijsten die om de twee jaar door Golfdigest worden gepubliceerd. Mike was net verhuisd met zijn Golf Academy van Timacuan Golf Club naar Magnolia Plantation. Bij deze verhuizing was een van de eerste dingen die hij deed het opnieuw aanleggen van zijn Wedge Range die hij ook op de Timacuan had. Het verhaal hiervan lees je op het bord op de foto.

Het verhaal achter Mike Bender's Wedge Range

Het verhaal achter Mike Bender’s Wedge Range

Met de Wedge Range zorgde Mike Bender ervoor dat Johnson echt effectief kon oefenen. In het boek ‘Talent is Overrated’ van Geoff Colvin wordt er geschreven over bedachtzaam oefenen, wat essentieel is in het proces naar uitmuntendheid. Met deze Wedge Range raakte Bender de essenties van dit bedachtzaam oefenen.

De Wedge Range afstanden en een voorbeeld van de tegels

De Wedge Range afstanden en een voorbeeld van de tegels

 

Ten eerste was de oefening ontworpen om Johnson’s prestaties te verbeteren op het specifieke punt waar het nodig was, zijn afstandscontrole bij de wedge-schoten.

Ten tweede was de oefening door de vaste setting zeer goed te herhalen voor Johnson en had hij de tijd deze oefening te integreren in zijn systeem. Er zijn geen short-cuts naar succes!

Ten derde was er continu feedback aanwezig in de vorm van een hoog opspringende bal vanaf de tegel op het moment dat deze geraakt werd en natuurlijk het aantal uiteindelijk benodigde ballen om alle tegels te raken.

Ten vierde vergde deze oefening een behoorlijke mentale inspanning. Om de bal precies op een tegel te laten landen die tussen de 30 en 100 yards ligt ben je continu aan het fine-tunen en aanpassen.

Ten vijfde zullen er genoeg dagen zijn geweest dat Johnson geen tegel meer kon zien en helemaal klaar was met deze oefening en er absoluut geen plezier aan beleefde. Maar helaas, niemand heeft ook gezegd dat het leuk hoefde te zijn! Uiteindelijk waren dit waarschijnlijk wel de momenten waarop én zijn wedge-game én zijn karakter gevormd zijn. Zoals Billy Ocean ooit zong: When the going gets tough, the tough get going!

We zien dus hier dat datgene wat een wonderbaarlijke slag op de 72ste hole van een toernooi lijkt, niet per definitie meer zo wonderbaarlijk hoeft te zijn, maar ook zomaar eens het gevolg zou kunnen zijn van slim en enorm hard werk (en natuurlijk ook een klein beetje geluk).

Een mooie prestatie van Zach Johnson maar zeker ook van Mike Bender die het beste in zijn speler naar boven heeft weten te halen door hem uit te dagen en de omgeving te bieden waarin hij heeft kunnen groeien!

Mike Bender op de Wedge Range

Mike Bender op de Wedge Range

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


1 Comment

Leave Your Comment

Your email will not be published or shared. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>